Jak napisać wypowiedzenie z pracy za porozumieniem stron

Najbezpieczniej potraktować to pismo jako wniosek o rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron. Nazwa nie jest najważniejsza, ale treść musi jasno pokazywać, że proponujesz rozwiązanie umowy za zgodą obu stron, a nie składasz jednostronnego wypowiedzenia.

W praktyce wpisz: dane pracownika, dane pracodawcy, miejscowość i datę, datę zawarcia umowy, stanowisko lub inne oznaczenie ułatwiające identyfikację stosunku pracy, proponowaną datę rozwiązania umowy oraz podpis. Dobrze dodać krótkie zdanie z prośbą o akceptację proponowanego terminu.

Jeżeli chcesz, możesz wskazać powód odejścia, ale nie jest to element konieczny dla samego porozumienia. Ważniejsze od uzasadnienia jest to, aby druga strona mogła wyraźnie zaakceptować treść i termin zakończenia współpracy.

Przy ocenie sprawy porównaj dokumenty z aktualnym kodeksem pracy, ustawą szczególną i treścią pisma od pracodawcy.

Najpierw ustal, czy zależy Ci na szybkim zakończeniu pracy, czy także na utrzymaniu pełnego porządku w dokumentach i rozliczeniach. W porozumieniu stron można zaproponować dowolny termin, ale przed podpisaniem warto sprawdzić, czy zdążysz rozliczyć urlop, przekazać obowiązki i odebrać dokumenty końcowe.

Jeżeli pracodawca zgadza się co do zasady, najlepiej ustalić jedną wersję dokumentu i jedną datę końcową. To ogranicza późniejsze spory o to, która wersja była wiążąca.

Gdy pracodawca nie odpowiada albo odmawia, sam wniosek nie rozwiązuje umowy. Wtedy trzeba rozważyć zwykłe wypowiedzenie albo pozostanie przy dotychczasowej umowie do czasu uzgodnienia innego rozwiązania.

Samo poprawne pismo nie wystarcza, jeśli nie sprawdzisz skutków praktycznych. Najwięcej problemów pojawia się nie przy samym podpisie, ale przy rozliczeniu końca zatrudnienia.

Warto przejść przez krótką listę kontrolną jeszcze przed złożeniem wniosku. Dzięki temu łatwiej zdecydować, czy porozumienie stron rzeczywiście jest korzystniejsze niż zwykłe wypowiedzenie.

Porozumienie stron daje elastyczność, bo można ustalić niemal dowolną datę zakończenia pracy. Jednocześnie wymaga zgody drugiej strony. Zwykłe wypowiedzenie działa jednostronnie, ale wiąże się z biegiem okresu wypowiedzenia.

W praktyce porozumienie sprawdza się wtedy, gdy obie strony chcą szybko zamknąć współpracę albo gdy zależy im na spokojnym uzgodnieniu daty końcowej. Zwykłe wypowiedzenie bywa bezpieczniejsze, gdy nie ma zgody co do warunków odejścia.

W piśmie najlepiej wskazać jedną, konkretną datę zakończenia umowy. To właśnie ten element najczęściej decyduje o tym, czy pracodawca zaakceptuje porozumienie i jak szybko da się uporządkować obowiązki.

Datę warto dobrać praktycznie: z uwzględnieniem przekazania zadań, rozliczenia urlopu, zwrotu sprzętu i odbioru dokumentów. Zbyt ogólne sformułowania, takie jak „z końcem miesiąca” albo „niezwłocznie”, zwiększają ryzyko nieporozumień.

Co do przyczyny, co do zasady nie trzeba jej wpisywać, jeśli pismo ma być propozycją porozumienia stron. Można ją podać, gdy pomaga w rozmowie z pracodawcą, ale lepiej unikać opisów emocjonalnych i rozbudowanych zarzutów, jeśli nie są potrzebne do samego ustalenia warunków odejścia.

Przed podpisaniem warto ustalić, co stanie się z niewykorzystanym urlopem i kiedy otrzymasz świadectwo pracy. Te kwestie nie zawsze są szczegółowo wpisywane do samego porozumienia, ale z praktycznego punktu widzenia powinny być omówione jeszcze przed ostatnim dniem pracy.

Sposób rozwiązania umowy może też mieć znaczenie dla dalszych uprawnień i świadczeń. Nie da się tego ocenić jednym zdaniem dla każdej sytuacji, dlatego bezpiecznie jest sprawdzić swoją sytuację przed podpisaniem, zwłaszcza jeśli planujesz rejestrację jako osoba bezrobotna albo liczysz na określone świadczenia po ustaniu zatrudnienia.

Jeżeli kończysz pracę bardzo szybko, dopilnuj również rozliczenia nadgodzin, premii, prowizji albo innych składników, które mogą wymagać dodatkowego ustalenia z kadrami lub pracodawcą.

Najwięcej problemów wynika z pośpiechu. Pracownik składa pismo z jedną datą, pracodawca ustnie proponuje inną, a końcowo nikt nie ma jednego, podpisanego dokumentu. W razie sporu to bardzo słaba sytuacja dowodowa.

Drugim częstym błędem jest założenie, że samo doręczenie wniosku kończy umowę. Przy porozumieniu stron tak nie jest. Potrzebna jest akceptacja drugiej strony co do samego rozwiązania umowy i terminu.

Błąd praktyczny to także pominięcie rozliczeń końcowych: urlopu, sprzętu, dostępu do systemów i dokumentów kadrowych. Im krótszy czas do odejścia, tym większa potrzeba sprawdzenia tych elementów zawczasu.

Przykład pierwszy: chcesz odejść bardzo szybko, bo masz nową pracę od konkretnego dnia. Wtedy porozumienie stron może być najlepsze, ale tylko wtedy, gdy pracodawca zaakceptuje wskazaną datę i da się sprawnie rozliczyć obowiązki.

Przykład drugi: pracodawca nie zgadza się na szybkie rozwiązanie umowy. W takiej sytuacji sam wniosek niczego nie kończy i trzeba ocenić, czy składasz zwykłe wypowiedzenie, czy dalej negocjujesz termin.

Przykład trzeci: masz niewykorzystany urlop albo sprzęt służbowy rozliczany w kilku działach. Wtedy nawet przy zgodzie na porozumienie warto wyznaczyć kilka dni na zamknięcie formalności.

Przykład czwarty: zależy Ci na świadczeniach po ustaniu zatrudnienia. Wtedy przed podpisaniem najważniejsze jest nie tempo odejścia, lecz ocena skutków wybranego trybu rozwiązania umowy.